Tussen ruwbouw en groen

Het project

Een keuken die niets verbergt. Een ruw geschuurd betonplafond met de afdrukken van de bekistingsplanken nog zichtbaar, een buurpandmuur die door het glas binnenkomt zoals hij is, en daartussen warm geolied eik met de zorg van een meubelmaker. Het ene materiaal voert het volume, het andere voert het detail. Wat zich tussen die twee uitspeelt, is de ruimte zelf.

Materialen

Gebruikte materialen

Geolied eiken maatwerk met afgeronde randen, op kookwand, eiland en open boekenrek
Natuursteen in een breccia- of onyxachtige tekening, met onvoorspelbare aderingen in roze, beige en grijs
Ruw houtgeschaald sierbeton aan plafond en draagbalk, met zichtbare bekistingsafdrukken
Een wand van glas tot op de vloer, in zwart aluminium kader, naar de stadstuin
Gestucte dampkap-doos in zachte beige, met indirecte ledverlichting
Glazen bolhanglampen op zwarte kabels, in chroom-doorschijnend gerookt glas
Gepolijste betonvloer in zachte zandtoon, doorlopend zonder voegen

Ontwerpconcept

Tonen wat er is

In dit project is de architectuur niet de neutrale doos waarbinnen de keuken moet werken — ze is mede-acteur. Het betonplafond werd niet weggewerkt achter een gladde lijst, maar getoond inclusief de afdrukken van de houten bekistingsplanken die het draagvlak vormden tijdens het stortproces. De aangrenzende buurpandmuur werd niet bijgepleisterd, niet bijgeschilderd — gewoon gelaten zoals hij is, met al zijn restjes verflaag en sporen van een vorig leven. Daartegenover staat de keuken zelf: warm, ambachtelijk, op maat gemaakt eik. De combinatie geeft de ruimte iets dat nieuwe keukens zelden hebben, een verleden, ook al is het er net.

Miele + integratie

Ingebouwde apparatuur

COMBI-STOOMOVEN

Miele

OVEN

Miele

INDUCTIEKOOKPLAAT

Miele, vlak verzonken in het natuurstenen werkblad

Het natuursteen

De tekening die niemand kon ontwerpen

Een keuze die niet vanzelfsprekend is, en daardoor des te treffender: een natuursteen met een breccia-achtige tekening, vol roze, zalmkleurige en kalkgrijze brokken die door elkaar lopen. Dit is geen steen die zich laat dwingen tot een patroon; dit is wat de aarde zelf maakte voordat iemand er een keuken op bouwde. Geen rust, geen lijn, geen ritme — gewoon geologie. Het werkblad correspondeert met wat erbuiten te zien is: dezelfde rode-grijze tonen als de oude bakstenen muur achter het glas. Wie hier kookt, snijdt op een steen die op miljoenen jaren oude wijze al verbinding heeft met de gevel ernaast. Dat is geen stylistische greep, dat is verwantschap.

De eiken kasten

Maatwerk in gewicht

Het eik op het eiland en aan de wand voelt anders dan typisch keukenfineer — dikker, zwaarder, met afgeronde randen die de hand uitnodigen. De voorzijde van elke lade is opgebouwd als een paneel-in-een-frame, met een fijne gefreesde greepuitsparing aan de bovenrand. Dat geeft de kasten een ritme van bijna-vierkante vlakken, alsof ze samen één groot grafisch werk vormen. Het eiland staat als een meubel in de ruimte, niet als een ingebouwde structuur — een houten blok van bijna drie meter, met een platte plinten-onderzijde en een natuurstenen deksel dat erover ligt als een zwaar laken.

De tuin

Wat binnen en buiten nog scheidt

De zuidelijke wand van de keuken bestaat eigenlijk niet. Een glaspartij van vloer tot beton-balk neemt het hele zicht in beslag, met een zwart aluminium profiel dat zich nauwelijks aankondigt. Aan de andere kant: een verwilderde stadstuin met varens, een fatsia met handvormige bladeren, een hortensia, en een witgekalkte achtermuur waaraan kleine houten vogelhuisjes hangen aan een snoer. Het is niet de strakke patio van een design-magazine — het is een gehouden tuin, geleefd, met seizoenen. Wie aan het eiland staat, kookt met die wereld voor zich. Wie ervan opkijkt, vergeet eventjes dat hij in de stad zit.

Sfeer en details

De kleine keuzes

Wat dit project een eigen toon geeft, zit in details die je niet onthoudt na één blik maar die de ruimte dragen. De zachte gestucte dampkap-doos die als een hangend volume aan het plafond zweeft, met indirect licht in de onderzijde. De drie glazen bollen aan zwarte kabels — chroom-gespiegeld, doorschijnend, jaren-'60 in vorm maar eigentijds in plaatsing. De ingelijste tekening van een bos pioenen op de gestucte wand, persoonlijk en bewust niet professioneel-strak. De boekenkast met Nothing Fancy van Alison Roman op een plank — een keuken voor mensen die ook koken, niet alleen een keuken hebben. Het is dat soort consistentie die het verschil maakt tussen een interieur dat klopt en een interieur dat leeft.

Meer ontdekken

Gerelateerde projecten

Alle projecten →

Eik en travertijn

Donker hout, warm licht

Zwart eik en travertijn

Interesse gewekt?

Neem contact op met
een Royal Crown-lid

Andere projecten Vind een Royal Crown-lid